Atmo-Sphere
0%

Atmo-Sphere Home

1400×933 Camilla SLIDESHOW-Logo Atmo-Sphere BIG VECTOR 8200x5467pixels-7 1400×933 Camilla SLIDESHOW-Logo Atmo-Sphere BIG VECTOR 8200x5467pixels-8 1400×933 Camilla SLIDESHOW-Logo Atmo-Sphere BIG VECTOR 8200x5467pixels-10 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-DSC2218-22_16bits_HDR2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC5092-bewerkt 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC4890-bewerkt 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-DSC1857-61_HDR2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-DSC2332-36 32bits_HDR2-02-bewerkt-2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC0740-bewerkt 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC0740-bewerkt-2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-DSC2382-86 32bits_HDR2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC3668-bewerkt 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC3668-bewerkt-2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC5469-bewerkt 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC5309 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC8602-bewerkt 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-Warrior woman Noël Osaka_night 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-Warrior woman Noël Osaka_night-2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-edit 8bit-6404 poster 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-edit 8bit-6404 poster-2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-DSC_7292-7324_HDR2 warped 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-DSC_7292-7324_HDR2 warped-2 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC1257-bewerkt 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-_DSC1257 1400×933 -300K Camilla SLIDESHOW-DSC3154-57_32bits_HDR2

Video's

VIDEO-PRODUCTIES

Video'sOp deze pagina kunt u enkele leuke voorbeelden van onze video-producties bekijken. Deze korte video’s kunt u ook door ons laten maken van de fotoshoot van u of uw kind. Zo heeft u dan achteraf niet alleen een set prachtige foto’s, maar ook een mooie, professioneel gemaakte herinnering aan de shoot zelf op video. De prijs daarvoor hangt af van de lengte van het gewenste filmpje en de hoeveelheid uren die we er in moeten steken. Zie onze prijslijst voor een indicatie en neem contact met ons op om uw wensen kenbaar te maken.

Onze video’s zijn in principe geoptimaliseerd voor ‘Full HD 1080P’ (High Definition; ofwel 1920 pixels bij 1080 pixels hoog). Vanzelfsprekend krijgt u het eindproduct op de hoogste kwaliteit aangeleverd. Daardoor is het volledig vrij van de ‘render- en compressiefouten’ (die rare ‘vlekken’ en detailverlies) die de viewers van deze site of die van YouTube veroorzaken. Ook raden wij u aan om de ‘resolutie’ bij het kijken direct handmatig op ‘1080P HD’ te zetten om – vooral in het begin van het filmpje-  geen leuke details te missen.

Een eerste indruk van onze video’s

Deze video is een ‘behind the scenes-video’ van een shoot met de lieftallige Mette.

 

Deze video is een ‘behind the scenes-video’ van een shoot met het kleine kereltje Jordan.

 

 

 

Prijzen

PRIJZEN PRODUCTEN EN DIENSTEN

  1. Studioreportages
  2. Trouwreportages
  3. Videoproducties
  4. Trainingen en workshops
(Klik in het menu om direct naar de juiste categorie te gaan)
Logo Atmo-Sphere BIG VECTOR 900x231pixels MET SCHROEVEN Prijzen

Disclaimer

De hier vermelde tarieven zijn indicatief en u kunt er geen rechten aan ontlenen. Wij behouden ons het recht voor om onze producten en diensten of de prijzen die wij daarvoor hanteren op ieder gewenst moment aan te passen.
Alle prijzen zijn gebaseerd op het aantal uren dat we moeten investeren om de aan ons zelf opgelegde hoge kwaliteitsnorm te realiseren. Wij wensen u veel plezier tijdens het beslissen of dit beleid ook daadwerkelijk tot de door u gewenste kwaliteit leidt.

 

 

 

 


Studioreportages prijzen en opties

^ terug naar het hoofdmenu

Hier vindt u in één oogopslag de prijzen en belangrijkste kenmerken van de drie belangrijkste arrangementen die wij bieden voor studioreportages. Natuurlijk zijn afwijkingen van deze standaard-arrangementen altijd bespreekbaar.

Studio

BASIC

€99

  • 45 min. studiotijd *
  • Geen kledingwissels
  • ± 75 foto’s
  • 25 geoptimaliseerde foto’s *
  • Geen bewerkte foto’s *
  • Kleine foto’s voor

    social media

  • Grote foto’s op CD *
  • Géén afdrukken *

Boek een reportage

Studio

PLUS

€139

  • 1,5 uur studiotijd *
  • 2 kledingwissels
  • ± 150 foto’s
  • 50 geoptimaliseerde foto’s *
  • 5 bewerkte foto’s *
  • Kleine foto’s voor

    social media

  • Grote foto’s op CD *
  • 2 A4 afdrukken *

Boek een reportage

Studio

DELUXE

€199

  • 3 uur studiotijd *
  • 4-5 Kledingwissels
  • ± 300 foto’s
  • 75 geoptimaliseerde foto’s *
  • 15 bewerkte foto’s *
  • Kleine foto’s voor

    social media

  • Grote foto’s op CD *
  • 5 A4 afdrukken *

Boek een reportage

 

* ‘Geoptimaliseerd’ = scherpte, contrast, belichting, verzadiging, helderheid,
levendigheid en kleurtemperatuur van de gehele foto zijn optimaal ingesteld.
* ‘Bewerkt’ = Speciale effect-bewerkingen zoals huidverzachting of retouche.
* ‘gemonteerd’ = beeldelementen worden weggehaald, verplaatst of gemanipuleerd.

Zie voor meer informatie over deze begrippen ons artikel over digitale beeldbewerking.


Trouwreportages prijzen en opties

^ terug naar het hoofdmenu

Hier vindt u in één oogopslag de prijzen en belangrijkste kenmerken van de drie belangrijkste arrangementen die wij bieden voor trouwreportages. Natuurlijk zijn afwijkingen van deze standaard-arrangementen altijd bespreekbaar.

 

Wedding

BASIC

€500

  • 2 uur op locatie *
  • Geen kledingwissels
  • 150 foto’s
  • 25 bewerkte foto’s
  • Kleine foto’s voor

    social media

  • Grote foto’s op CD *
  • Exclusief album

Boek een reportage

Wedding

PLUS

€1000

  • 4 uur op locatie *
  • 2 kledingwissels
  • 300 foto’s
  • 50 bewerkte foto’s
  • Kleine foto’s voor

    social media

  • Grote foto’s op CD *
  • Exclusief album

Boek een reportage

Wedding

DELUXE

€2500

  • Hele dag op locatie
  • Kledingwissels onbegrensd
  • 500 foto’s
  • 50 bewerkte foto’s
  • Kleine foto’s voor

    social media

  • Grote foto’s op CD *
  • Deluxe album *

Boek een reportage

* Extra uren kunnen gekocht worden tijdens uw trouwsessie voor €200 per uur.
* De CD/DVD zelf zit niet in de prijs inbegrepen en kan worden gekocht voor €19,-.
De foto’s via het internet (WeTransfer) toezenden is wel gratis.

* Het Deluxe trouwalbum is ongeveer 40 x 30 centimeter groot en van het type ‘lay-flat’
(open neergelegd geen bol staande pagina’s en geen hinderlijke naad in het midden,
waardoor foto’s over beide pagina’s tegelijk kunnen worden gedrukt).
Het album bevat standaard de 50 bewerkte foto’s op minimaal 24 pagina’s
professioneel zijdeglans of hoogglanzend fotopapier.
De kaft is een met foto bedrukte hardcover, maar kan eventueel
ook in luxe linnen of (kunst)leer worden uitgevoerd.

 

 


Videoproducties prijzen en opties

^ terug naar het hoofdmenu

bij Atmo-sphere kunt u ook met veel zorg en toewijding gemaakte video’s laten maken.
In grote lijnen zijn er twee soorten video-producties die we maken:

1. Shoot-video’s: Een korte impressie van ‘achter de schermen’ bij uw fotoshoot. Als mooi aandenken aan de shoot zelf dus.
2. Muziek-video’s: Videoclips voor artiesten die een professioneel ogende videoclip willen, maar binnen een amateur-budget.

SHOOT

VIDEO

€69

  • Model als onderwerp
  • 1 – 2,5 minuten video
  • opname tijdens shoot*

Neem contact met ons op

MUSIC

VIDEO

Op aanvraag

  • Artiest(en) als onderwerp
  • 3-5 minuten video
  • 2 dagdelen opname*

Neem contact met ons op

* Het betreft hier een basisarrangement ter beeldvorming en indicatie.
In overleg kan ook hier natuurlijk van afgeweken worden.

 


Trainingen en workshops

^ terug naar het hoofdmenu

bij Atmo-sphere kunt u ook uw fotografische kennis en vaardigheden aanscherpen. We organiseren soms workshops in de studio of in de buitenlucht. Daarbij gaat u vooral zelf aan het werk met uw eigen camera. Niets is immers zo leerzaam, dan het zelf doen en ervaren. Like onze Facebook pagina zodat een aankondiging u niet ontgaat. Ook kunt u natuurlijk regelmatig deze website bezoeken.

Workshop

STUDIO

€99

  • 3-5 mensen
  • Veel aandacht per persoon
  • 4 uur in de studio
  • Inclusief model *
  • Inclusief gebruik apparatuur
  • Inclusief koffie of thee

Boek een workshop

Workshop

BUITEN

€69

  • 5-8 mensen
  • Voldoende aandacht per persoon
  • 2-3 uur ‘op locatie’
  • Variërende onderwerpen *
  • Inclusief handige ‘spiek-kaart’
  • Exclusief eten en drinken

Boek een workshop

^ terug naar het hoofdmenu

* Zelf in overleg (om dubbelingen te voorkomen) een eigen model meenemen is ook een optie,
zolang de overige cursisten hem/haar dan ook mogen gebruiken om mee te oefenen.
* Thema’s zijn vaak seizoensgebonden of worden aangepast aan de vooraf ingestuurde wensen en vragen van de cursisten.

NB! Hieronder de belangrijkste aandachtspunten die ik heb geformuleerd op basis van veelgestelde vragen over de training: In principe komt iedereen die behoefte heeft aan de basisbegrippen en -beginselen van de digitale fotografie met een volledig handmatig instelbare camera in aanmerking.

Een paar voorbeelden van die basisbegrippen en -beginselen:

  • Sluitertijd in relatie tot beweging.
  • Diafragma in relatie tot scherptediepte (DOF) en creatief gebruik van onscherpte.
  • Witbalans in relatie tot kleurtemperatuur,
  • Lichtmeting (methoden) in relatie tot dynamisch bereik, de grijskaart en belichtingscorrectie.
  • ISO-waarden in relatie tot ruis.
  • Compositie; bewust meenemen en plaatsen en bewust weglaten.

Fotografeert u enkel met een niet volledig handmatig instelbare (compact-) camera en wilt u het ook daarbij laten, dan zal de training waarschijnlijk (deels) niet bij u passen.

Er is geen voorkennis vereist om mijn training te kunnen of mogen volgen; de training gaat immers juist over die basiskennis. Natuurlijk helpt het wel als u enige interesse in of affiniteit met wetenschap en techniek hebt, maar ook dat is geen vereiste.

Als u al langer vertrouwd bent met de technische en natuurkundige principes achter (bijvoorbeeld analoog) fotograferen, dan zult u vanzelfsprekend minder uit de training halen dan een nieuwkomer in de fotografie.

Neem uw eigen camera WEL mee naar de workshops!; het is immers een workshop, waarin u dus zelf aan het werk gaat, met regelmatige speelse toetsing van uw kennis.

U hoeft uw camera niet mee te nemen naar de klassikale training; het is immers een theoretische verhandeling, met eveneens regelmatige speelse toetsing van uw kennis.

De training is niet bedoeld om de handleiding van uw camera te vervangen, omdat de bediening (knoppen en menu-structuur) van iedere camera weer anders is.

Ze geeft dus niet het antwoord op de vraag “waar zitten de functies op mijn camera? ”, maar wel (onder andere) op de vraag “waar dienen deze functies voor en wanneer gebruik ik ze?”

Als u het prettig vindt om notities te maken, neem dan ook pen en papier mee. Dit is echter geen vereiste.

De prijs rekent u contant met mij persoonlijk af bij aanvang.

De training duurt –afhankelijk van o.a. het aantal (max. 10) en het niveau van de cursisten- tussen de 4 en 6 uur en begint om 10:00 uur.

Neem zelf voldoende eten en drinken mee om deze tijd prettig door te komen!

^ terug naar het hoofdmenu

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Contact

Laat ons echt contact maken

Zoals ik al in het stuk bij ‘over mij‘ schreef, geloof ik sterk in het contact leggen en verbinding maken met mensen.
Hopelijk is uw bezoek aan onze website u goed bevallen. Laat ons nu ook elkaar (de mensen er achter) vinden.
Ik ben benieuwd wat we wellicht voor elkaar kunnen betekenen.

Contact

Onze contactgegevens

Adres: Duizendblad 1-B, Deventer, Nederland
Mobiele telefoon: (+31) 6 226 88 900
Email: robert@atmo-sphere.nl

Schrijft u liever?





Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Artikelen

ARTIKELEN

(Klik in het menu om direct naar de juiste categorie te gaan)

Artikelen

 

 

 

 


Digitale beeldbewerking

^ terug naar het hoofdmenu

Het is ook mogelijk om uw foto’s (of ze nu wel of niet door Atmo-Sphere zijn gemaakt) digitaal te laten nabewerken.
Let op: er zijn twee hoofd-categorieën digitale nabewerking:

1: RAW-conversie/ standaard-optimalisaties

De optimalisaties die Atmo-Sphere altijd toepast op iedere afzonderlijke foto die wij afleveren. Denk daarbij aan het ‘finetunen’ van witbalans, belichting, contrast, scherpte, ruisonderdrukking en optische fouten en vervormingen. Deze ‘standaard optimalisaties’ vinden wij vanzelfsprekend en hoeft u daarom alleen maar apart te betalen als u ons vraagt deze uit te voeren op foto’s/beeldbestanden die wij niet voor u hebben gemaakt. Ze zijn immers de hedendaagse digitale variant van de vroegere handelingen in de donkere kamer en horen er daarom wat ons betreft gewoon bij.

2: Beeld-manipulaties/ Effect-bewerkingen

Alle bewerkingen die een of ander ‘extra’ inhoud en/of effect toevoegen aan de foto. Deze categorie bewerkingen is meestal selectief en lokaal (niet zonder meer over de gehele foto) en vergt daardoor relatief de meeste tijd en energie, omdat het grotendeels handmatig moet worden gedaan ..maar is dan ook vaak het verschil tussen ‘een mooie foto’ en ‘een spectaculaire prachtplaat’.

De meest voorkomende beeld-manipulaties/ effect-bewerkingen zijn:

 

  • Huidverzachting: geeft de huid over het geheel een egale, zachte look, zonder dat deze onscherp wordt
  • Retoucheren: digitaal weg halen van krasjes, littekens, puistjes, ongewenste haartjes, vlekjes etcetera
  • Soft focus: witte en lichtste partijen wasemen romantisch uit, zoals vaak bij bruidsfoto’s gedaan wordt
  • Fotomontage: relatief grote beeldelementen zijn weggenomen, verplaatst, van vorm veranderd of juist toegevoegd uit andere afbeeldingen
  • Kleur(toon): manipulatie van kleur(toon) over hele foto voor sfeer, ZONDER onnodig verlies van contrast/scherpte
  • Overige filters (de effecten die met fotobewerkingssoftware meestal globaal – dus in principe over het gehele beeld- worden toegepast)

 

 


Over huidverzachting

Huidverzachting wordt bij vrijwel alle glamourshoots voor vooral centerfolds en coverfoto’s van glossy magazines toegepast.  Het geeft de huid een mooie, zachte en egale look, welke ook ongewenste (vettig ogende) glans vermindert. Je zou kunnen zeggen dat huidverzachting een extreem effectieve en doseerbare digitale variant op de poederkwast is.

De kunst daarbij is om dit verzachten te doen zonder dat de delen die absoluut ragscherp moeten blijven (haren, ogen, wenkbrauwen, mond, juwelen etcetera) er door beïnvloed worden. Daarnaast moet je enorm oppassen dat je het contrast in de huidpartijen niet te sterk vermindert, want daardoor gaat het model er vaak ‘plat’ en ‘tweedimensionaal’ uitzien. Ook is het bijzonder belangrijk dat de poriën, haartjes en leer-structuur van de de huid zichtbaar blijven, waardoor de huid natuurlijk blijft ogen.

Het gewoon toepassen van een vervaging van welke aard dan ook op de gehele foto levert daarbij dus absoluut niet het gewenste resultaat op. Zorgvuldigheid, het maken van zogenaamde ‘maskers’ en een subtiele dosering kosten tijd, maar zijn meteen in het eindresultaat zichtbaar. In glossy magazines en op het internet zijn legio voorbeelden te vinden van overmatige huidverzachting (Engels: ‘skin softening’) die geresulteerd heeft in een model wat op een pop of een CGI-image (lees: computersimulatie) lijkt. Hiernaast (links) een mooi voorbeeld van het verschil tussen ZONDER en MET huidverzachting.  Beweeg met je muiscursor over de foto van Priskilla voor het verschil.

  • Before-Priskilla zonder en met huidverzachting
    After-Priskilla zonder en met huidverzachting
    Zonder huidverzachtingPriskilla zonder en met huidverzachtingMet huidverzachting

Over retouche

Retoucheren is alleen nodig en wenselijk als er elementen in de foto zijn die de aandacht van de kijker afleiden van (de schoonheid van) het hoofdonderwerp.
Dit kan natuurlijk van alles zijn; puisten, opvallende moedervlekken of littekens, maar ook – zoals in de foto hiernaast- veters/bandjes/elastiekjes van engelen-vleugels of hoeden, BH-bandjes of striemen daarvan.

Ook retouche moet natuurlijk gedoseerd, gematigd en vooral vakkundig worden gedaan om het geheel nog wel ‘natuurlijk’ en geloofwaardig te laten ogen.
Vooral als er relatief grote ongewenste beeld-elementen moeten worden ‘weggewerkt’ of verdoezeld, vergt het veel kennis, kunde en creativiteit om het eindresultaat niet te schaden.

Ook als de achtergrond en/of de directe omgeving van het ongewenste beeld-element niet egaal, maar complex is…kan retoucheren een enorme klus zijn.
Of de door u gewenste retoucheringen nog wel onder de standaard prijs vallen, wordt gewoon in onderling overleg bepaald. De geschatte investering in tijd is daarbij het hoofd-argument. Enkele puistjes, krasjes, moedervlekken of andere ‘ongerechtigheden’ wegwerken op een verder normale huid vallen normaliter gewoon onder de standaardprijs.

In de foto hiernaast kun je – door de muiswijzer er overheen te bewegen – zien dat er -naast de huidverzachting en retouche van wat moedervlekjes- ook een elastieken bandje van de engelen-vleugels is weggeretoucheerd. In dit specifieke geval is de omvang van dit elastieken bandje dusdanig groot dat je er over zou kunnen discussiëren (als je niks beters te doen hebt ;D) of dit niet al onder de noemer ‘fotomontage’ valt.’Toucheren’ betekent immers letterlijk ‘lichtjes aanraken’…zoals een kunstschilder vroeger met de kwast kleine foutjes weg ‘kwastte’…en daar is hier bij dat bandje  inderdaad niet echt sprake meer van. Voor de duidelijkheid heb ik echter dit (wellicht te) extreme geval van retouche gebruikt. Normaal blijft het inderdaad bij het digitaal weg ‘poetsen’ van de kleine ongerechtigheden.

  • Before-Angelique zonder en met retouche
    After-Angelique zonder en met retouche
    Zonder retoucheAngelique zonder en met retoucheMet retouche

Over Soft-focus

Soft-focus was in de tijd van de analoge fotografie (jawel..met die filmpjes in een kokertje ;D) gewoon een filter (een glazen of glashelder kunststof plaatje) voor de lens. Dat geldt overigens voor de meeste hedendaagse digitale ‘speciale effecten’. Het merk Cokin heeft destijds enorm veel geld verdiend met hun relatief betaalbare en veelzijdige filter-systeem….niet in de laatste plaats aan mij.

Soft-focus werkt het beste bij foto’s met duidelijke hoge lichten. Het mooiste effect krijg je bij high key foto’s (lees: foto’s met overwegend witte/lichte partijen…zoals hiernaast). Indien juist toegepast geeft het de foto een ‘engeltjes-achtige’, hemelse, dromerige, romantische sfeer van zachtheid, puurheid en onschuld. Daarom zul je Soft-focus ook regelmatig zien bij baby – en trouwfoto’s. Soft-focus doet de lichte partijen zacht (vandaar ‘soft’) uitwasemen. Een soort moedwillig en gedoseerd toegepaste overstraling zou je kunnen zeggen. Het mag daarom ook lichtjes en subtiel om de contouren van een model heen ‘buigen’. Zodra het echter een zweem over de gehele foto veroorzaakt die doet denken aan tegenlicht in een vieze autoruit….dan is het wat mij betreft niet goed uitgevoerd.

De kunst is ook hierbij om de parameters van het digitale filter zo af te regelen dat de juiste delen van de foto zacht – en dus feitelijk ook opzettelijk onscherp – worden, maar de overige delen gewoon hun scherpte behouden. Ook hier zijn de ogen, wimpers, wenkbrauwen, mond, tanden en haren van het model wat mij betreft heilig, omdat ze voor een belangrijk deel het karakter en de gezichtsuitdrukking van het model bepalen.

  • Before-Kim zonder en met soft-focus
    After-Kim zonder en met soft-focus
    Zonder soft-focusKim zonder en met soft-focusMet soft-focus

Over fotomontage

Veruit de meest arbeidsintensieve nabewerking van een foto is de fotomontage. De reden daarvoor is: omdat het zogenaamd ‘vrijstaand maken’ (lees: digitaal uitknippen) van de elementen die je wilt toevoegen, wegnemen of verplaatsen onvoorstelbaar secuur moet worden gedaan. Vooral als de kleur van de ‘oude’ achtergrond en die van de ‘nieuwe’ sterk van elkaar afwijken.

Stel je bijvoorbeeld eens voor hoe het eruit ziet als je een persoon (zoals Laura in de afbeelding hieronder) NET iets te groot selecteert, terwijl ze voor een – ik verzin maar wat- felgroene achtergrond staat. Als je haar vervolgens tegen een nieuwe, donkere achtergrond ‘plakt’, zal ze omgeven worden met een felgroene rand. Weliswaar misschien van slechts enkele pixeltjes breed, …maar…overduidelijk ‘nep’ ogend. De software van tegenwoordig ondersteunt dit vrijstaand maken weliswaar veel beter als bijvoorbeeld 10 jaar geleden, maar er komt toch nog een aardige hoeveelheid ‘pixelpeeping’ (de afbeelding op pixelniveau en vaak zelfs tot 500 procent ingezoomd bekijken en bewerken) bij om de hoek.

Het minst tijdrovend is het als de achtergrond waarvan het beeld-element losgemaakt moet worden een egale kleur heeft die duidelijk contrasteert (afwijkt) van de kleuren die er in dat beeld-element voorkomen. Dat is immers ook waarom er zogenaamde ‘bluescreens’ en ‘greenscreens’ worden gebruikt; die hebben zo’n idioot heftige ‘onnatuurlijke’ kleur dat de kans dat deze ook in het ‘vrijstaand te maken’ onderwerp voorkomt erg klein is. Ook is het bijzonder prettig als de rand waarlangs ‘geknipt’ dient te worden lekker scherp (niet grillig en/of vaag) is. In de praktijk hebben we natuurlijk regelmatig te maken met zaken als deels doorzichtige kleding, kapsels en wollige kleding tegen complexe achtergronden. Dan kan zelfs de slimste software uren handwerk niet voorkomen.

  • Before-Laura Kraft zonder en met montage
    After-Laura Kraft zonder en met montage
    zonder montageLaura Kraft zonder en met montagemet montage

Ook op de foto hierna van Lorindo is goed te zien hoe een toevoeging van slechts enkele beeldelementen een enorme toevoeging kan zijn op het dramatisch effect van de foto….en DAAR gaat het immers bij alle vormen van kunstzinnige uitingen om: het GEVOEL wat de betreffende uiting oproept bij de toeschouwer/luisteraar.

  • Before-Lorindo zonder en met montage
    After-Lorindo zonder en met montage
    Zonder montageLorindo zonder en met montageMet montage

Kunst is zelden of nooit een droge, feitelijke weerspiegeling van ‘de werkelijkheid’ (als die al bestaat). Of je het nou hebt over een schilderij, een beeldhouwwerk, een tekening, een lied, een film of een gedicht; in de meeste gevallen is er sprake van een aardige dosis dichterlijke vrijheid, ‘interpretatie’, surrealisme, trucage en uitvergrote dramatiek. Daar heeft vrijwel niemand iets op tegen, want we willen immers graag ontroerd en geraakt worden. Bij een foto echter vinden veel mensen dat ineens toch ‘anders’…terwijl dezelfde krachten hier een rol spelen.


Over Kleurtoon

Bepaalde kleuren en kleurtonen roepen bepaalde gevoelens op. Dat heeft meestal gewoon met associaties te maken. Sepia (beetje vaal cola-bruin; zie voorbeeld de foto van deze vader met zijn kinderen) wordt geassocieerd met ‘zacht’, ‘vertrouwd’, ‘rustiek’, ‘oud’, ‘klassiek’ en daardoor ook ‘ouderwets romantisch’. Dat komt natuurlijk gewoon omdat foto’s uit ‘de oude vertrouwde tijd’ die kleur vaak hebben. Men had gewoon nog geen kleurenfoto’s uitgevonden.

Kleurtoning met blauwtinten wordt vaak geassocieerd met ‘nacht’, ‘schaduw’, ‘hard’, ‘kou’, ‘koelte’ en daardoor ook ‘stoer’ (vandaar het woord ‘cool’ toch?). Rode tinten winden mensen vaak een beetje op en wekken gevoelens van passie en associaties met lichamelijke warmte op…enzovoorts.

  • Before-Michael en kids zonder en met effectfilter
    After-Michael en kids zonder en met effectfilter
    Zonder effectMichael en kids zonder en met effectfilterMet effect

^ terug naar het hoofdmenu

 

 


Vertrouwen; hard to make and easy to break

^ terug naar het hoofdmenu

Ook veel mannen worden wat ongemakkelijk als ze zo 'in the picture' staan.

Ook veel mannen worden wat ongemakkelijk als ze zo ‘in the picture’ staan.

Wij mensen vinden het vaak moeilijk om iets te vertrouwen of waarderen wat we niet eens kunnen voelen, ruiken, horen of zien. Vraag maar eens aan één van de eerste entrepreneurs op het internet tegen hoeveel argwaan en wantrouwen hij/zij aanliep toen hij/zij een van de eerste online-shops oprichtte. Mensen willen nou eenmaal graag dingen kunnen ruiken, voelen, zien en horen. Internet kan enkel die laatste twee zintuiglijke sensaties bieden. Het is daarom ook een bewuste keuze om het gedeelte ‘Over mij’ op mijn website te voorzien van een foto en een introductievideo van mezelf.

Gezichten en mimiek kunnen immers soms meer onthullen over de ware aard en intenties van een persoon als de zinnen die hij of zij zorgvuldig formuleert. Een groot deel van communicatie is – afhankelijk van de situatie en gesprekspartners – immers non-verbaal. Goh! Is dat waarom mensen die iets willen verbergen voor je, altijd moeite hebben om je recht aan te kijken? Yup! Ogen zijn echt de spiegels van de ziel. Niet voor niets stelt iedere portretfotograaf precies daarop scherp.

Dit artikel gaat over een onderwerp wat ik zelf nog nauwelijks echt afzonderlijk heb zien behandelen in de vele boeken en tijdschriften die ik over fotografie heb gelezen; vertrouwen. Vreemd eigenlijk, want het is wel degelijk een heel belangrijk aspect in het leven van veel fotografen. Vooral de fotografen die ‘subtiel prikkelende’ portretten maken van aantrekkelijke mensen. Ik mag wel zeggen een essentieel aspect, want zonder vertrouwen.. geen mooie portretten. Gezichten – vooral de ogen – verraden immers vrijwel altijd de emoties van het model. Een schaars geklede schoonheid die in de lens kijkt als een hertje dat in de koplampen van een auto staart, vinden mensen (met een redelijk gezonde geest) vaak verre van prettig om naar te kijken.

Wantrouwen = geen vertrouwen = angst

Vooral de amateurmodellen zijn nogal eens schuchter en zelfs wat wantrouwend als ze overwegen om voor de lens van een fotograaf te gaan staan. Ik heb daar werkelijk alle begrip voor, want ikzelf voel me eerlijk gezegd ook veel prettiger achter de camera, dan er voor. Voor de lens van een vreemde gaan staan poseren kan best kwetsbaar, onwennig en raar aanvoelen. Vooral als jij een dame bent en de fotograaf een man. Daar komt nog eens bij dat er helaas rare ‘clowns’ rondlopen die het vertrouwen en/of de naïviteit van vooral jonge meisjes misbruiken met “fotografie” als ‘binnenkomer’. Naast dit vertrouwen en die naïviteit is er mijn inziens nog een factor die meespeelt: het feit dat onze maatschappij meisjes bewust (reclame) en onbewust (opvoeding) programmeert om een substantieel deel van de eigenwaarde afhankelijk te laten zijn van ‘hoe mooi men jou zegt te vinden’.

Een uitnodiging van een fotograaf voor een gratis modellen-shoot is inderdaad vaak impliciet een compliment over jouw uiterlijk, maar er zijn helaas mensen – meestal mannen- met ‘alternatieve motieven’. Ik noem deze lieden ‘foppo-grafen’. Gewapend met vaak amateuristische camera’s (soms zelfs low-end compactcamera’s) en een dosis slap en vaak verrassend dom geneuzel slagen zij er helaas soms in om ‘aan hun trekken te komen’. Ik duid dan natuurlijk op seksueel getinte zaken.

Helaas slagen ze daarbij ook in iets anders: het vaak blijvend beschadigen van het belangrijkste goed wat er volgens mij is: het (zelf-)vertrouwen! Waar vertrouwen verdwijnt, doet angst zijn intrede.. en dat neem ik ze bijzonder kwalijk. Mensen hun vertrouwen beschamen is een regelrechte en langdurige bijdrage leveren aan de ‘angst-maatschappij’ die wij allemaal zo verfoeien. Het roeit pure, open en liefdevolle harten uit en vervangt ze door beschadigde, gesloten en cynische harten. Ik kan me niet voorstellen dat iemand daar blij mee zou zijn. Zelfs die ‘foppo-grafen’ niet, als ze zich tenminste bewust waren van de schade van hun handelen.

De modellen-industrie; oppervlakkigheid en schone schijn

Het makkelijkst is het als de fotograaf je vriend is. Model: Natalja Makkink.

Het makkelijkst is het toch als de fotograaf gewoon je vriend is. Model: Natalja Makkink.

Laten we elkaar niet voor de gek houden; de modellenindustrie staat niet bekend om haar oprechte interesse in de diepere lagen van mensen. Het gaat er immers overduidelijk om het uiterlijk. De verhalen van anorexia en van modellen die bij het verschijnen van de eerste rimpels, kraaienpootjes of vetrolletjes zonder pardon afgedankt werden, ondanks dat hun persoonlijkheid juist interessanter en rijper was geworden, zijn een publiek geheim. Als model ben je – like it or not- meestal gewoon ‘eye-candy’. Een verschijning die prettig is om naar te kijken en die dan ook de ‘taak’ heeft om mensen (klanten) aan te trekken; vandaar ‘aantrekkelijk’.  Dat jij ook een ontzettend lief of behulpzaam persoon bent of dat je prachtig kunt zingen is op de uiteindelijke foto niet of nauwelijks zichtbaar.

Ik durf dan ook ruiterlijk toe te geven dat ik ook niet onverdeeld gelukkig zou zijn als mijn prachtige vriendin (Natalja; zie foto) of mijn inmiddels twintigjarige en eveneens beeldschone ‘bonus-dochter’ (Kim; zie volgende foto) zou komen vertellen dat ze in het modellenwereldje zou gaan werken. Bovendien zouden de huidige eisen aan professionele fotomodellen met betrekking tot lengte, omvang en gewicht hen al rap – geheel onterecht – het gevoel geven dat ze helemaal niet zo mooi zouden zijn. Ik schrijf dit dan ook absoluut niet om jongedames aan te moedigen model te worden. Ik schrijf dit om die dames (en wellicht ook heren) die deze beslissing al hebben genomen te behoeden voor het misbruik van hun onwetendheid en het daaruit voortvloeiende naïeve vertrouwen. Gewoon een paar tips van een bezorgde fotograaf. Doe er mee wat je wilt.

Go with your gut

Aspirant modellen vragen mij wel eens: “hoe weet ik nou of iemand te vertrouwen is. Sterker nog: hoe weet ik of jij wél te vertrouwen bent?”  Ik zeg dan altijd ongeveer hetzelfde: “dat kun je helaas nooit echt weten“. Als er iets is waar mensen soms erg goed in zijn, dan is het wel rookgordijnen opwerpen om je te misleiden. Hoe fouter de intenties, hoe geavanceerder en verfijnder de trukendoos.

Daar zit je dan; jong en mooi, maar toch zichtbaar (nog) wat ongemakkelijk. Model: Kim Pfaff

Dit klinkt misschien wat deprimerend en hopeloos, maar.. ik voeg daar vaak aan toe: “vertrouw op jouw instinct en luister naar je buikgevoel. Zodra je ook maar een beetje het gevoel hebt dat je mij niet helemaal kunt vertrouwen.. ga lekker naar huis, want zelfs al zou je dat gevoel trachten te negeren en toch aan het poseren gaan, dan zal dat gevoel in je gezicht aftekenen en de foto’s verpesten”. Vertrouwen is echt essentieel. Als het niet goed voelt; niet doen!

Voelen is ‘diep van binnen weten’

Sowieso vind ik dat mensen eens wat vaker naar hun buikgevoel zouden moeten luisteren in plaats naar hun verstand, maar dat terzijde. Voelen is wat mij betreft ook een soort ‘diep van binnen weten’. Hoe vaak horen we onszelf of anderen niet zeggen: “eigenlijk wist ik al lang dat er iets niet in de haak was“? Dit woord ‘eigenlijk’ wordt het meest gebruikt door mensen die niet (meer) op hun instinct vertrouwen en dus mijns inziens te veel beslissingen nemen op basis van hun ratio.. ofwel: hun gevoel neigen te negeren. Bewaak jezelf er maar eens een tijdje op.

 

Zijn er dan geen trucjes?

Jawel hoor. Ze zijn alleen niet zaligmakend. Het komt in feite neer op ‘uit de tent lokken, zodat je buikgevoel er dan weer op kan reageren’. Let als aspirant model onder andere op de volgende dingen om dit soort koekenbakkers te ontmaskeren:

KIM

Van ietwat onzeker naar zelfverzekerd; een subtiel, maar ontzettend belangrijk verschil in uitdrukking

1. Seksueel gefrustreerde ‘foppo-grafen’ hebben vaak weinig tot geen kennis of vaardigheden op het gebied van de fotografie. Kijk eens naar zijn website. Welke gevoel krijg je daarvan? Vraag ook of hij je eens een aantal andere foto’s van zijn portfolio wil laten zien. Als hij ineens erg moeilijk, geïrriteerd of nerveus begint te doen of aankomt met een paar plaatjes waar je een raar buikgevoel of misschien zelfs een lachbui van krijgt, dan weet je genoeg.  Dus nogmaals: luister ook hier weer altijd naar je buikgevoel.

2. Als je zelf ook enige basiskennis van fotografie hebt,  stel je hem een paar vragen zoals:

  • in welk Gamut fotografeer je eigenlijk?
  • Hoeveel wattseconden zijn je studioflitsers?
  • Welke kleurtemperatuur produceren jouw flitsers?
  • Wanneer gebruik jij paraplu’s en wanneer softboxen?
  • Wat is het merk en type van je lichtmeter?
  • Meet je in je studio opvallend licht, gereflecteerd licht of beiden?
  • Doe je ook wel eens Low-key en/of High-key opnames?
  • Hoe realiseer jij een mooi haarlicht of ‘separation light’?

 

 

Als hij zichtbaar baalt en/of nerveus wordt van dit soort vragen in plaats van dat het hem enthousiast maakt, dan kun je volgens mij ook wel vraagtekens zetten bij de mate waarin fotografie zijn passie is. Ikzelf moet mezelf na een paar van dat soort vragen er aan herinneren dat er ook nog foto’s moeten worden gemaakt. De kans dat de fotoshoot tijdelijk verandert in een workshop studiofotografie is niet denkbeeldig.

3. Vraag eens of je bij hem thuis op een vrijblijvend bezoek mag komen om hem, zijn portfolio en/of zijn studio-apparatuur te bekijken. Als hij met duidelijk voelbare tegenzin akkoord gaat doe je er een schepje bovenop en vertel je dat je graag je vriend of vader mee wilt nemen. Een ‘foppo-graaf’ met onheuse bijbedoelingen schermt zijn huisadres en identiteit angstvallig af en zal daar niet graag mee akkoord gaan.

Ik hoop van harte dat hier iemand mee geholpen is. Niet alleen om onschuldige mensen (meestal jongedames) te behoeden, maar ook omdat het misbruik van de fotografie mij aan het hart gaat. Daarvoor is het een veel te mooi vak, dan wel hobby.. toch?

Ik wens jullie veel fotografieplezier, Robert van der Schoot

^ terug naar het hoofdmenu

 


 

 

Gaan met die vulkaan

^ terug naar het hoofdmenu

2 oktober 2015, 12:52

TENERIFE SEEN FROM LA GOMERA

De 3718m hoge vulkaan ‘Pico del Teide’ op Tenerife, gezien vanaf eiland La Gomera.

 

Gaan met die vulkaan? Wat een rare titel toch weer, of niet? Natuurlijk maak ik een woordspeling gebaseerd op de populaire kreet “gaan met die banaan!” Ik ben namelijk nog niet zo lang terug van alweer een prachtige foto- en videovakantie naar één van de vele vulkanische eilanden die de Atlantische Oceaan rijk is: La Gomera. Ik wil mijn bijzonder positieve ervaringen als fotograaf aldaar delen met jullie, mijn collega fotografie fanaten. Waarom? Omdat ik tot mijn grote verbazing in dit Walhalla voor fotografen bijna geen enkele spiegelreflexcamera, systeemcamera of iets technisch gelijkwaardigs of zelfs maar een statief ben tegen gekomen. Bijna onvoorstelbaar toch? Gaan we daar wat aan doen?

(Bekijk nog meer foto’s van Tenerife)

Schoonheid mag gedeeld worden

Als ik al andere mensen tegen kwam, bleef het vrijwel altijd bij haastig fotograferende toeristen met mobiele telefoons,selfie sticks en hier en daar een compactcamera. Pure schoonheid verdient het mijns inziens om met geduld, goede apparatuur en een stevige dosis passie voor zowel het onderwerp als voor fotografie vastgelegd te worden…. Vandaar dit artikel. Ik hoop jullie met dit schrijven te kunnen informeren maar bovendien inspireren. De boodschap in het kort: “Pak – na het lezen van dit stuk natuurlijk- je favoriete uitrusting in en hup!.. het vliegtuig in jullie!” De volgende keer als ik weer eens tegen mijn statief sta te tikken om alles waterpas te krijgen voor een joekel van een panorama, wil ik jou graag horen zeggen “als je hier komt staan, dan pak je die mooie rots op de voorgrond mee”.

Ben je lekker op tijd mee Robert!

MADEIRA EAST COAST PONTA ROSTO

Ponta do Rosto- Madeira; ’s zomers roestbruin, in het voorjaar groen aangeslagen.

Denk nu niet dat dit stuk ‘mosterd na de maaltijd’ is, omdat het zogenaamde hoogseizoen al voorbij zou zijn. Integendeel! Op deze prachtige eilanden staat het uiterst milde klimaat namelijk bijna het hele jaar door garant voor heerlijk fotograferen. Sterker nog: het vroege voorjaar is daar wat mij betreft een nog betere tijd voor een fotograaf. Dan zijn de beken, levada’s en andere waterpartijen verzadigd met het regenwater uit de winter en storten de watervallen zo overvloedig naar beneden, dat ze hier en daar zelfs op de openbare wegen en paden kletteren. Ook vind je er dan nog veel meer prachtige diepgroene aanslag en mos dan in de hete en droge zomermaanden. Het zou me niets verbazen als Tolkien zijn inspiratie voor het elfenrijk uit ‘The lords of the ring’ (Lothlórien of Lórien) hier vandaan zou hebben.

Zonder respect geen fotograaf!

Het sprookjesachtige 'Garajonay National Park' op La Gomera.

Het sprookjesachtige ‘Garajonay National Park’ op La Gomera.

 

De kans dat al deze pure schoonheid straks vertrapt wordt door een legioen fotograferende zotten, acht ik klein. Daarvoor is ‘mijn publiek’ veel te beperkt en – misschien nog wel belangrijker – veel te respectvol naar de natuur. Een echte natuurfotograaf (lees: iemand met liefde voor zowel natuur als fotografie) zal wat mij betreft eerder de rotzooi van een ander opruimen, dan dat hij of zij het zelf veroorzaakt. ‘Respect voor schoonheid’ is toch een kernwaarde voor iedere fotograaf? Ikzelf weiger bijvoorbeeld zelfs om op een stam of rots te klimmen die mij wellicht een beter perspectief op een scène biedt, als ik zodoende het kwetsbare mos wat daarop groeit erg zou beschadigen. Ik kom daar om de schoonheid vast te leggen; niet om haar om zeep te helpen. Soms iets herschikken voor de ultieme compositie? Schuldig!

Ok.. waar moeten we heen Robert?

Zoals de titel al verraadt: naar vulkanen! Vulkanen zijn weliswaar soms ‘boos’ en gevaarlijk, maar geven vaak ook ontzettend veel schoonheid zodra ze uitgeraasd zijn! Dat geldt natuurlijk voor de meeste vulkanen op onze planeet. IJsland met zijn 140 vulkanen staat niet voor niets op mijn ‘bucketlist’. In dit specifieke stuk richt ik me echter even uitsluitend op de vulkanische eilanden van de archipels die horen bij Portugal en Spanje, en dan met name die exemplaren waar het hoogste punt ergens boven de 1500 meter ligt. We hebben het hier dus over de eilanden als Madeira (autonome regio Madeira, Portugal), Pico (Azoren Portugal) en enkele Canarische eilanden zoals La Palma en La Gomera (Spanje).

Waarom? Omdat deze eilanden – waar je overigens met een uurtje of 3 a 4 vliegen al bent – zogenaamde ‘micro klimaten’ hebben, en dus een prachtige diversiteit aan natuurschoon. Je kunt soms met minder dan 10 minuten autorijden vanuit een hete woestijnachtige omgeving met voornamelijk geel- en bruintinten en huizenhoge cactussen, terechtkomen in een onvoorstelbaar weelderig landschap met watervallen, groentinten en kleuren die zo surrealistisch verzadigd en intens zijn, dat de mensen met ‘Nederlands groen’ als enige referentie je waarschijnlijk zullen betichten van overdrijving in je fotobewerkingsoftware. Datzelfde geldt overigens ook voor de vele kratermeren. Die lijken wel te zijn gevuld met ‘ecoline’ in plaats van met water. Kortom: de hoeveelheid schoonheid die daar in een straal van slechts enkele tientallen kilometers gepropt is, tartte zelfs mijn kinderlijk grote voorstellingsvermogen.

Hoe komt dat dan?

Naast de grote hoogteverschillen en de klimatologische invloed van de omringende zee, met de daaruit resulterende microklimaten, is ook de vaak ontzettend vruchtbare bodem in de buurt van vulkanen daarvoor verantwoordelijk. Vuistregel: vulkanische grond plus een mild en vochtig subtropisch (micro-)klimaat betekent: Flora, maar ook water en grondsoorten, met overdonderende kleuren. Deze formule voor succes vind je overigens voornamelijk rond het midden van de genoemde eilanden; op de hogere punten. In de lagere kustgebieden is het een stuk droger en minder groen. Dat heeft overigens ook zijn eigen charme hoor. Op ‘Ponta do Rosto’, (Madeira, zie 2e afbeelding) bijvoorbeeld, waan je jezelf echt op Mars.

De intense kleuren van kratermeer 'Lagoa do Fogo' op Sao Miguel (Azoren)

De intense kleuren van kratermeer ‘Lagoa do Fogo’ op Sao Miguel (Azoren)

Nog meer voordelen?

Jazeker! Het feit dat deze archipels bestuurlijk onder EU landen vallen biedt ook nog de nodige voordelen waar je zo in eerste instantie misschien nog niet aan had gedacht. Zo kun je er gewoon met de euro betalen en hoef je jezelf geen zorgen te maken over irritante inentingen of bureaucratische rompslomp met visa. Ook valt mobiel bellen en internetten – zeker met een vakantiebundel – veel goedkoper uit dan buiten de EU. Daarnaast vallen deze eilanden vaak onder de Europese dekking van zowel verzekeringen alsook de digitale kaarten met ‘Europa dekking’ in onze in Nederland gekochte GPS navigatieapparatuur.

Voor wie zijn deze eilanden juist niet aan te raden?

Mensen die op zoek zijn naar witte stranden, een bruisend nachtleven, 10 winkeltjes met toeristische prullen in één enkele straat, architectonische hoogstandjes, grote steden of juist middeleeuws ogende sprookjesdorpjes zoals ik die ook wel aantrof in de Franse ‘Ardèche’, zullen hier waarschijnlijk niet echt aan hun trekken komen. De stranden zijn bijna allemaal zwart (echt waar) en bezaaid met rond gepolijste -eveneens zwarte- keien. Gezellige feesten vieren de eilandbewoners zeker, maar meestal op basis van Rooms Katholieke gebruiken in plaats van met DJ’s en lasershows. De gebouwen zijn bijna allemaal ‘praktisch vierkant’ en ‘nuttig wit’. Het Carnaval en de ‘Santana-huisjes’ op Madeira en de houten balkonnetjes met de vele bloemen van La Palma zijn wat mij betreft wel het fotograferen waard, maar imposante posters verwacht ik er zelf eerlijk gezegd nooit van af te drukken.

Ik sprak al zeer enthousiast over de prachtige flora. Van fauna is op deze eilanden echter nauwelijks sprake. Ben je dus een fervent dierenfotograaf, dan zijn deze eilanden wellicht niet de ideale bestemming voor jou. Je zult het met wat honden, katten, hagedissen, vogels en geiten moeten doen. Dit kan trouwens ook juist een voordeel zijn; je hoeft er immers totaal niet te vrezen voor allerlei vervelende insecten of ‘enge beesten’ (joekels van spinnen, slangen enzovoorts), zoals bijvoorbeeld in het eveneens prachtige Australië.

Waterfauna! Dat dan weer wel!

Wel zijn deze eilanden bij uitstek geschikt voor zogenaamde ‘whalewatching tours’. Dan kun je – met enig geluk- walvissen, dolfijnen, vliegende vissen (lastig te fotograferen), een enkele zeeschildpad en zelfs hamerhaaien fotograferen. Een minimaal 200mm telelens is dan wel erg aan te raden. Over ‘uitrusting’ gesproken; daar zal ik in een volgend stuk nog eens uitgebreider op terug komen. Ook wil ik later nog een paar tips geven over het maken van panorama’s en fotograferen voor fotoboeken. Genoeg om over te schrijven dus.

Veel fotografieplezier, Robert van der Schoot

De heerlijk speelse 'Atlantische gevlekte dolfijn' door mijn 300mm lens.

De heerlijk speelse ‘Atlantische gevlekte dolfijn’ door mijn 300mm lens.

 

^ terug naar het hoofdmenu

 


 

 

Voor een knaak en een bos wortels

^ terug naar het hoofdmenu

9 juli 2015, 20:00

Ben jij wel eens gevraagd om een fotoshoot te doen? Vaak verwachten mensen dat je dit voor een vriendenprijsje afhandelt, zonder te bedenken welk werk er in gaat zitten. Reëel of niet? Robert van der Schoot deelt zijn ervaringen hiermee.

Zeg Robert.. wil jij niet eens een paar mooie foto’s van ons maken?

Die vraag hoor ik zeer regelmatig, vaak voorafgegaan door een leuk stukje solo op de loftrompet over mijn ‘prachtige foto’s’. “Je hoeft het heus niet gratis te doen hoor”, wordt er vaak ook nog aan toegevoegd. “Wel zo goed als gratis”, denk ik daar dan tegenwoordig direct achteraan. Zodra ik met een bedrag op de proppen kom wat hoger is dan één avondje eten van een gezinnetje bij de plaatselijke snackbar, hoor ik er vaak nooit meer wat van. Achteraf blijkt dan vaak dat ‘een goede vriend’, ‘ome Jan’ of welke camerabezitter dan ook is opgetrommeld. Die heeft vervolgens kiekjes afgeleverd met idiote grimassen, scheve horizonnen, bulten ruis, witgeflitste gezichten, afgeknipte handen en voeten, messcherpe slagschaduwen, rode ogen, wel zeer kunstzinnige composities met veel plafond en muur en scheepsladingen optische fouten als onscherpte en chromatische aberraties.

Men heeft dan soms ook nog het lef om mij achteraf de resultaten te tonen in de vergeefse hoop dat ik hun knagende gevoel van twijfel over de juiste keus zal weg nemen met een liefst welgemeende goedkeuring mijnerzijds. Tip: niet doen! Mijn eerste vraag luidt dan steevast: “wat wil je precies van me horen?”

Glamour portretje: meerdere dagen werk. Model: Natalja Makkink

Glamour portretje: meerdere dagen werk. Model: Natalja Makkink

De worsteling van het (nog) onbekende talent

Eerlijk is eerlijk; dit stuk komt voort uit een reeds lang sluimerende frustratie! Een frustratie waarvan ik vermoed dat die herkenbaar zal zijn voor veel andere fotografen die proberen om er een extraatje mee te verdienen of zelfs alleen maar om er hun dure passie deels mee te bekostigen. Oorzaak: het enorme tekort aan kennis en inzicht – en dus ook begrip – van de gemiddelde potentiële klant als het gaat om de investeringen in geld, energie en tijd die de fotograaf in zijn of haar werk moet steken om werkelijk iets moois te leveren.

De potentiële klant die denkt dat fotograferen weinig meer is dan ‘mikken en klikken’ en daarom (vrijwel) gratis zou moeten zijn. Dit stuk gaat natuurlijk over (de worsteling van) het nog onbekende talent dat zeer gewetensvol en kritisch zijn of haar werk afwerkt; niet over kiekjesbakkers die jpg-bestanden rechtstreeks uit de camera over de heg smijten. Het bedoelde tekortschietende inzicht wil ik met dit stuk graag een klein beetje proberen te verhogen.

Misvatting 1: Creativiteit en geld zijn strijdig en onverenigbaar

We leven mijns inziens in een maatschappij die zaken die we als ‘verheffend’ beschouwen, ver verwijderd denkt te moeten houden van geld. We vinden ze ethisch onverenigbaar! Geld wordt immers beschouwd als ‘het slijk der aarde’.. en dat gaat gevoelsmatig niet samen met inspiratie (bezieling) en creativiteit. Hoe ‘verhevener’ het Godgegeven talent met bijbehorende nobele missie is van iemand, hoe meer moeite we er mee hebben als deze daar vervolgens zijn brood, laat staan grote bedragen mee verdient. Slechts enkelen is dat gegund.

Het zit heel diep in onze cultuur geworteld via onze religie, welke ‘soberheid’ en ‘afstand doen van aardse zaken’ voorschrijft aan alle mensen die iets ‘geïnspireerds’ doen. Vandaar de armoedige kledij van monniken. Ik vind dit persoonlijk een systeem dat bezieling en creativiteit niet beloont, maar juist straft! Laten we dit schadelijke en achterhaalde dogma eens serieus ter discussie stellen! Laten we in plaats daarvan juist stoppen met destructief gedrag belonen.

Misvatting 2: De fotograaf maakt weinig kosten

Dit is wel waar voor de ‘jpg-kiekjes-bakkers’. Die kunnen namelijk volstaan met een goedkope camera met dito glas en doen ook niet aan nabewerking die uitstijgt boven de standaard filters die je ook met je smartphone kunt toepassen. Voor een gewetensvol fotograaf die echt uit is op het voortbrengen van visuele schoonheid, komt er ineens veel meer om de hoek kijken.

Die heeft namelijk een workflow die minimaal bestaat uit een deugdelijke camera met fatsoenlijk glas er voor, een betrouwbare en krachtige flitsinstallatie met paraplu’s en softboxen, een goede lichtmeter, een achtergrondstellage met meerdere kleuren achtergronden, lamp- en camerastatieven, een zeer stevige computer met heel veel geheugen en opslagruimte, een hoogwaardige en regelmatig gekalibreerde monitor, hoogwaardige RAW- en fotobewerkingssoftware en een hoogwaardige en regelmatig gekalibreerde kleurenprinter. Bij elkaar een verzameling die algauw enkele tientallen duizenden euro’s kost en regelmatig moet worden vervangen of aangevuld. En dan heb ik het nog niet eens over de vele ‘props’ (rekwisieten) of duurder nog… de ‘redundancy’.

Voor je het weet sta je tussen duizenden euro's aan spullen. Model: Daniek Bakker

Voor je het weet sta je tussen duizenden euro’s aan spullen. Model: Daniek Bakker

Redundancy? Spares? plan B?

Zodra je uit het domein van de ‘enthousiastelingen’ stapt en je geld gaat vragen voor je diensten al fotograaf, zul je aanlopen tegen een paar bijzonder dure zaken. Één daarvan is ‘redundancy’. Redun-wattes? Redundancy! letterlijk: Engels voor ‘overbodigheid’, maar in de fotografie staat het voor alle zaken die je minstens dubbel moet hebben om je continuïteit en bedrijfszekerheid verhogen. Die ene goede camera was al duur, maar je zult er meer dan één moeten hebben. Datzelfde geldt ook voor alle andere ‘single points of failure’, zoals je objectieven, accu’s, laders, geheugenkaarten, lampen, statieven, flitsers, filters, instellichten, sofboxen en zelfs harde schijven.

Stel je voor dat één van die dingen er opeens definitief mee uitscheidt tijdens of net na een dikke studioshoot of trouwreportage! Schouderophalend roepen dat jij daar ook niets aan kan doen, gaat weinig applaus opleveren. Dan is de klant ineens veel veeleisender dan toen ie akkoord ging met jouw extreem lage ‘vriendenprijsje’. Geen van de genoemde dingen heeft het eeuwige leven mensen! Weet jij bijvoorbeeld hoeveel keer jouw sluiter het nog ongeveer volgens de fabriek gaat doen? Zoek maar eens uit.

Misvatting 3: De fotograaf maakt weinig uren

Ook dit is wel waar voor de ‘jpg-kiekjes-bakker’, maar zeker niet voor de echte fotograaf. Die laatstgenoemde besteedt een veelvoud van de uren die hij of zij besteedde aan het nemen van de foto’s achter de computer. Natuurlijk verschilt dit per foto en soort fotografie enorm. Een mooie enkelvoudige plaat van een landschap die met hoogwaardig glas is geschoten, kan soms volstaan met enkel de zogenaamde ‘RAW-optimalisering’; het toepassen van de juiste witbalans en mate van contrast, scherpte, helderheid, levendigheid, verzadiging, ruisonderdrukking enzovoorts. Dat kan soms al in enkele minuten per foto.

Zodra je echter van enkelvoudige naar meervoudige opnamen gaat – zoals met HDR- en/of je gaat zaken toepassen als ‘retouche’ of zelfs ‘montage’, dan kan je soms uren en dagen bezig zijn met één enkele plaat. Vaak zijn zulke platen ook nog eens onverkoopbaar zonder ‘property release formulier’, zoals de hieronder afgebeelde ‘High Dynamic Range opname’ van de Sultan Ahmet Moskee in Istanboel. Ik mag ‘m alleen gratis weggeven, zoals ik hier doe. Story of my life. Zie voor meer informatie over het vele nawerk van de fanatieke fotograaf ook mijn stuk ‘op de grens van photoshop en fotografie’.

Veel fotografieplezier!

^ terug naar het hoofdmenu

HDR plaat van 32 opnames; vele dagen werk en onverkoopbaar

HDR plaat van 32 opnames; vele dagen werk en onverkoopbaar

 

 

 

 


 

 

Op de grens van Photoshop en fotografie

^ terug naar het hoofdmenu

26 september 2014, 15:00

Robert van der Schoot somt in deze blog de vervelendste onvolkomenheden van de hedendaagse camera’s en lenzen op.

Een zware bevalling

De foto met de stier, hortensia's en 'erica azorica' struiken voor vulkaan Pico

De foto met de stier, hortensia’s en ‘erica azorica’ struiken voor vulkaan Pico

 

Zo! Weer een – al zeg ik het zelf – prachtige plaat afgeleverd. Het viel niet mee om de betoverende sfeer die ik aan de voet van vulkaan Pico beleefde uit de RAW-bestanden te persen, maar het was de moeite waard. Zowel het uur dat ik daar in mijn korte broek stond te verkleumen achter mijn statief, als de uren ‘post production’ (nabewerking) van zonet. Ik kijk op mijn horloge en schud meewarig mijn hoofd. Weer een halve dag in mijn schemerige computerkamer aan één foto besteedt. Je zou er depressief van worden; al die uren zonder het vrolijk makende zonlicht dat tevergeefs door mijn verduisteringsgordijn naar binnen tracht te komen. Mijn – door deze prachtplaat ondersteunde – mooie herinneringen maken echter veel goed.

Hollywood filmsettaferelen tijdens ‘the golden hour’

Ik reed met ons huurautootje tussen immense hagen van hortensia’s langs deze 2351 meter hoge vulkaan Pico op het gelijknamige eiland van de wonderschone Azoren. Wolken werden laag over de grond voortgejaagd door de koude wind. Plots trapte ik op de rem. Een immens gespierde stier stond vredig te herkauwen in de grazige, heftig groene heuvels aan de voet van de vulkaan. De prachtig warm gekleurde, laag staande avondzon streelde zowel de heuvels waarop de stier stond als die op zijn imposante torso. Achter dit beest kwam het nog veel grotere – maar gelukkig slapende – ‘beest’ vulkaan Pico vanachter een wolk tevoorschijn. De volgende wolk dekte nu volledig de zon af als een soort softbox. Daarom was het nu even mogelijk om een foto te nemen zonder de zon ‘naakt’ in mijn frontlens te hebben.

Ik was even zo betoverd door zoveel schoonheid, dat ik bijna vergat hoe snel ik moest handelen om het allemaal vast te leggen. Ik graaide mijn statief uit de auto en ging aan het werk. Wat volgde was bijna een strijd te noemen. Zowel het contrast als de kleurtemperatuur als de positie van de mistflarden ten opzichte van de laaghangende zon in mijn frame als de positie en houding van ‘mijnheer stier’ veranderden voortdurend. Ik was na afloop steenkoud, uitgeput en twijfelde of mijn opnamen al deze schoonheid wel hadden weten te ‘vangen’. Hoezo fotograferen niet vermoeiend?

Is die foto ‘echt’ of is ie gefotoshopt?

Als ik uiteindelijk trots de vrucht van al mijn inspanningen toon aan mensen, krijg ik vaak de geijkte vraag: “is ie echt of is ie gefotoshopt?” Vooral voor mensen waarbij fotograferen hooguit een hobby is, voelt die gesloten vraag volstrekt logisch en valide. Een foto is immers ‘echt’ als je niet meer hebt gedaan dan je camera, richting je ‘doel’ houden en dan op ‘het knopje’ drukken. “Als je veel meer dan dat doet… dan heb je de boel toch een beetje genept! Zeker als je er daarna nog van alles mee doet op de computer!” is de redenatie. Het is echter een misvatting om te denken dat de camera’s anno 2014 überhaupt in staat zijn om ‘niet gemiddelde’ scènes foutloos of zelfs maar overeenkomstig onze menselijke waarneming vast te leggen!

Ook een onbewerkte foto ‘liegt’ dat ie barst

Los van het feit dat ik met de keuze van mijn lens, standpunt en kadering de perceptie van de vastgelegde ‘werkelijkheid’ sowieso al manipuleer, staat zelfs de meest moderne camera-lens-combinatie ook nog eens bol van de fouten en tekortkomingen die zijn grote voorbeeld – ons gezichtsvermogen- niet, of in ieder geval veel minder, heeft. Fouten en tekortkomingen die fotografen trachten te compenseren door allerlei technische trucs, hulpmiddelen en vele uren werk! Ik som – als antwoord op de vraag “waar ben je dan toch altijd zo druk mee?” – even de mijns inziens vervelendste onvolkomenheden van de hedendaagse camera’s en lenzen op. Laat mij u uit de ‘een onbewerkte foto liegt niet-droom’ helpen. Een camera heeft weliswaar meestal een objectief… maar de foto is dat zeker niet!

Fout/tekortkoming 1: Veel te klein dynamisch bereik van de sensor

links niet HDR en MET enorme, groene lensflare, rechts wel HDR en gecorrigeerd.

links niet HDR en MET enorme, groene lensflare, rechts wel HDR en gecorrigeerd.

Dynamisch bereik – hierna ‘DR’ van ‘dynamic range’- is het maximaal door de sensor in één opname overbrugbare verschil in helderheid; van de donkerste naar de lichtste partij. Waar het menselijk oog ongeveer 24 stops (verdubbelingen van het licht) ‘DR’ kan overbruggen, houden zelfs de beste camerasensoren op bij zo’n 13 stops. Vooral bij sfeervolle tegenlichtopnamen is dit vaak verre van voldoende. Totaal ‘uitgebeten’ (witte) luchten en dito doorkijkjes naar buiten (in binnenopnamen), ‘dichtgelopen’ (diepzwarte) schaduwen en sterk overdreven contrasten zijn het gevolg. De ‘oplossing’: een ‘High Dynamic Range-opname’ (hierna ‘HDR’) van meerdere belichtingen samenstellen, maar dit betekent ook weer heel veel extra werk. Vooral bij bewegende onderwerpen zoals golvende waterpartijen, levende wezens en wuivend groen. Een goed gemaakte HDR-opname geeft een contrastrijke scene (vooral wolkenluchten) realistischer weer dan een normale opname… maar… met een prijs!

Fout/tekortkoming 2: Chromatische aberraties

Een heel vervelende ‘prijs’ van licht ‘verbuigen’ met lenzen is: CA (Chromatische Aberraties); ook wel ‘kleurschifting’. CA is een optische fout die voortkomt uit het feit dat de kleuren waaruit ‘wit licht’ bestaat verschillende ‘brekingsindexen’ hebben. (gelukkig voor liefhebbers van regenbogen) Daardoor is de hoek waaronder deze ‘deelkleuren’ afbuigen als ze door een lens worden gemanipuleerd ook verschillend.. en komen ze helaas niet op dezelfde plek op de sensor terecht. Hierdoor kan een contrastrijke scene soms bol staan van de paarse, oranje, blauwe en groene randjes langs objecten. Een regelrechte ramp om handmatig te corrigeren als de software er niet (voldoende) in slaagt. Mede daarom kopen profs peperdure lenzen met dito ‘coatings’ en vele lensgroepen van hoogwaardig en loodzwaar glas.

Links paarse en groene chromatische aberraties. Rechts niet meer

Links paarse en groene chromatische aberraties. Rechts niet meer

Fout/tekortkoming 3: Ruis

Sfeervol en dus fotografisch interessant licht is vaak sterk gekleurd, doch uiterst zwak. Vooral bij bewegende onderwerpen (sluitertijd mag niet te lang) en/of veel behoefte aan een grote scherptediepte (diafragma mag niet te ver open), is het lastig om dit licht in voldoende mate te ‘verzamelen’ voor een correct belichte opname. De kunstmatige versterking om dit te compenseren, ‘ISO’, gaat tegenwoordig nog steeds gepaard met ruis in je opname. Vooral de donkere partijen moeten zorgvuldig worden behandeld om niet te veel details te verliezen aan de ruisonderdrukking.

Fout/tekortkoming 4: Kussen en tonvormige vertekening

Vooral als je een lekker groot zoombereik hebt op een ‘betaalbaar’ objectief is het risico dat je glaswerk de scene ‘misvormt’ erg groot. Vooral geheel ingezoomd en uitgezoomd. Veel onbewerkte foto’s, tonen loodrechte objecten als deurposten en raamkozijnen zo krom als een hoepel. Deze verbuiging van het beeld is vaak relatief goed te corrigeren door de moderne beeldbewerkingsoftware.

Fout/tekortkoming 5: Vignettering

Vignettering – het donkerder worden van de foto naar de hoeken van het frame toe- komt vooral in het groothoekbereik voor. Eigenlijk projecteert de lens een rond beeld op het beeldvlak. Deze ‘beeldcirkel’ overlapt vaak krap de sensor om zo veel mogelijk van het kostbare ‘gevangen’ licht te gebruiken. Vooral de hoeken van het frame zitten soms griezelig dicht bij de grens van die beeldcirkel.. en dus in het ‘schemergebied’. Daarom heb je bij gebruik van echte ‘fullframe-objectieven’ op ‘cropfactor-camera’s’ ook zelden last van vignettering; de beeldcirkel is dan immers ruim voldoende voor de kleinere sensor. Ook een lenskap die niet wijd genoeg is voor de grootste beeldhoek van je objectief kan vignettering veroorzaken. In beide gevallen is het vaak verkeerde zuinigheid van de lensfabrikant.

Fout/tekortkoming 6: Lensflare en overstraling

Vooral als je de zon recht in je lens hebt staan, is het risico op ‘lensflare’ en overstraling erg groot. Lensflare (zie ook figuur 2) is een soort ‘inwendige reflectie’ van de lichtbron die als een of meer irritante vlekken op je foto verschijnt. In computerspellen en andere digitale animaties wordt grappig genoeg kunstmatige lensflare als sfeerversterker toegepast. Adobe Photoshop heeft om diezelfde reden de mogelijkheid om kunstmatige lensflares aan je foto toe te voegen. Helaas willen kritische klanten hier desondanks niets van weten. Overstraling lijkt veel op het effect van tegen de laaghangende zon in rijden met een stoffige of vette voorruit; een lichte zweem over je beeld met extreem verlies van contrast. Aan overstraling valt weinig te corrigeren in de nabewerking; voorkomen dus door afschermen van de lichtbron.

929x619 -500K Camilla ARTICLE LANDSCAPE-Lensflare en overstraling (Haze) in spel Killzone

Een enorme, kunstmatige lensflare en dito overstraling in het spel ‘killzone’.

Wachtend op de ideale camera

Er wordt ongetwijfeld hard gewerkt aan steeds betere camera’s en optiek. Hopelijk levert dit gauw combinaties op die inderdaad al bovengenoemde fouten niet produceren. Dat zou mij in ieder geval enorm veel tijd en energie schelen. Besef daarbij dat ik enkel die fouten heb genoemd die mij persoonlijk het meeste nawerk opleveren. Minder algemene problemen als ‘mirror slap’, ‘sferische aberraties’, ‘astigmatisme’, ‘diffractie’ en ‘coma’ heb ik niet behandeld, maar moeten ook nog eens worden aangepakt.

Ik weet dat ik veel kritischer naar een foto kijk dan de meeste mensen. Ook weet ik dat onbewerkte foto’s van gemiddelde scènes met dito licht en dito contrast er al heel aardig uit zien…indien niet bekeken op volledige resolutie ingezoomd op een gekalibreerde monitor.
Bij foto’s van ‘lastige’ onderwerpen in dito licht gaat de hedendaagse camera echter helaas nog verrassend vaak op zijn platte snufferd en laat ie veel steken vallen.. resulterend in vele uren werk.. zowel op locatie als in de nabewerking. Zo… DAAR zijn wij fanatieke fotografen dus altijd zo druk mee. Nabewerkt is dus – indien correct toegepast – vaak natuurgetrouwer qua kleuren, contrast en beeldfouten dan onbewerkt.

Veel fotografieplezier!

^ terug naar het hoofdmenu

 


 

 

Het verzet tegen vooruitgang

^ terug naar het hoofdmenu

12 mei 2014, 14:04

Robert van der Schoot heeft jaren lang als adviseur in een fotospeciaalzaak gewerkt en heeft veel meegemaakt op het gebied van technische ontwikkelingen. In deze column deelt hij zijn ervaring.

Boos

Ik herinner het me nog goed. Die blik van verontwaardiging, ja zelfs een beetje walging in de ogen van die mijnheer toen ik hem een Nikon F90x camera trachtte te verkopen. Ik prees de camera om zijn sterk verbeterde autofocus. Het was ergens begin jaren negentig, ik werkte bij een gerenommeerde foto- en videospeciaalzaak waar vooral de serieuze amateurs en professionals hun inkopen deden. Ik was toen al jaren blijvend verliefd op al die geweldige hightech die er in fotocamera’s te vinden is en las toen al alles wat er geschreven werd over allerlei opwindende innovaties in de fotografie. Ik vrat de glossy folders bijna op en kon uren loeren naar de toen nog met de hand getekende ‘exploded views’ en ‘cutaway views’ die daarin stonden.

Een prachtige 'cutaway view' van de Canon EOS 5D

Een prachtige ‘cutaway view’ van de Canon EOS 5D

Ik wil niet vervangen worden door technologie!

Opwindend vond die potentiële klant het blijkbaar ook, maar dan wel om andere redenen dan ikzelf. “Scherpstellen.. dat doet een zichzelf respecterende fotograaf zelf!” beet hij me toe. “Geef mij maar gewoon een camera die doet wat ie moet doen: foto’s maken!” Hij vreesde waarschijnlijk dat een aanzienlijk deel van de eer die hij als fotograaf met zijn werk verdiende weg zou vallen als de foto’s haarscherp zouden zijn omdat die camera daar zo goed in was. Ik was oprecht verbaasd dat de beste man een technische innovatie blijkbaar zo bedreigend kon vinden dat ie er zelfs op slag boos van werd. Ik kon niet bevroeden dat ik in mijn leven daarna nog talloze soortgelijke ervaringen zou hebben. Als je het heel feitelijk bekijkt zien veel profs blijkbaar hun intelligentie beledigd en hun bestaansrecht bedreigd door die technologie die hen in hun beleving steeds meer kan ‘vervangen’.

Langzaam aan, dan breekt het lijntje niet

Technologische vooruitgang als bron van angst. Interessant. Ik herinner me zelfs nog een artikel in een vooraanstaand fotovakblad over de Minolta Dynax (ook wel ‘Maxxum’) 9xi met zogenaamde ‘fuzzy logic’ en ‘expert intelligence cards’ als zogenaamd kunstmatig surrogaat voor de kennis en intelligentie van de fotograaf. De schrijver vroeg zich spottend af in welk jaar wij fotografen onze camera’s op het vliegtuig zouden zetten om ze een tijdje later weer gevuld met geslaagde foto’s op te gaan halen.

Op dat moment begreep ik dat Minolta waarschijnlijk niet gefaald had om voet aan de grond te krijgen bij de profs ondanks, maar juist dankzij zijn vele technologische innovaties… of in ieder geval door de te snelle introductie daarvan. Nikon adopteerde veel van die innovaties vaak juist als laatste in zijn spiegelreflexcamera’s en dat werd blijkbaar erg gewaardeerd door vooral de diep geïnvesteerde profs. In het nog hogere en duurdere segment, het middenformaat, zag je die adoptie van innovatie zelfs nog veel later geschieden. Zo werd bijvoorbeeld Autofocus daar pas voor het eerst in 2002 toegepast in de prachtige Rolleiflex 6008 AF. Zeventien jaar (!) nadat Minolta zijn Maxxum 7000 met AF introduceerde.

De eerste Minolta Maxxum 7000 met de verbonden X'en. Het bedrijf Exxon dwong Minolta om dat te veranderen in verband met het merkrecht. Hierdoor is dit model een collectors item geworden.

De eerste Minolta Maxxum 7000 met de verbonden X’en. Het bedrijf Exxon dwong Minolta om dat te veranderen in verband met het merkrecht. Hierdoor is dit model een collectors item geworden.

Gadgets voor prutsers

Iedere keer dat er, door welke fabrikant dan ook, potentieel ingrijpende innovaties werden bedacht, zag ik veel collega fotografen, vooral de (semi-) professionele, regelmatig met veel verzet, afkeuring, spot en soms lachwekkend veel emoties daarop reageren. Snuffel maar eens rond op diverse fora op het internet. Digitaal in plaats van analoog? Waardeloze foto’s met een te laag dynamisch bereik en kleurrepresentatie! Live view? (sensorbeeld live op je LCD, zoals bij een compact camera) Flauwekul! Hoort op instapcamera’s, niet op serieuze modellen!

Uitklapbare en zwenkbare LCD-displays? Ook onzin, speelgoed en veel te kwetsbaar! Leuk voor amateurs die hun camera met gestrekte armpjes voor zich houden, zoals een mobieltje! Elektronische zoekers (EVF) in plaats van optische (OVF)? Wederom onzin! Inferieur! Geef mij maar een camera met zo’n hoog ‘voorhoofd’ met daarin een mooi massief glazen pentaprisma! Video op een fotocamera met verwisselbare lenzen? Leuke gadget voor prutsers! Schoenmaker blijf bij je leest! Zo kan ik nog wel 100 voorbeelden noemen.

Eerst rebels schelden, dan braaf kopen

Het grappige is echter wel dat die associatie met amateurs voornamelijk komt door de manier waarop verstandige fabrikanten die innovaties in de markt zetten. De camera’s in het consumentensegment hebben een veel kortere ‘levensduur’ dan die in het topsegment. Daarmee bedoel ik niet alleen de technische levensduur, maar vooral ook de economische. Kijk maar eens hoeveel tijd er tussen de releases van de topmodellen zit.

De kwaliteit die de professional eist is ook vele malen hoger, dan die welke een ‘low-end-consument’ verwacht. Niet raar ook als je ziet hoe onvoorstelbaar veel duurder de camera’s in het topsegment zijn. Daarom is het voor fabrikanten veel verstandiger om iedere innovatie eerst uit te testen op de betalende proefkonijnen die juist gek zijn op lekker veel knopjes en ‘gadgets’; de consumenten. Die ‘gadgets’ zijn dus niet alléén voor de ‘prutsers’; ze zijn eerst voor de ‘prutsers’ en dan – als ze aardig volwassen zijn geworden- kruipen ze omhoog in de productlijn om uiteindelijk braaf gekocht te worden door zelfs die profs die er het hardst tegenaan trapten.

U wilt ouderwets? U krijgt ouderwets

Ondertussen zijn we aangeland in een tijd waarin de fabrikanten beseffen dat ze wederom geld kunnen verdienen met ‘de hang naar vroeger toen alles beter was’. Ze stoppen de camera’s nog steeds gewoon vol met al die hevig bevochten innovaties die ik noemde, maar laten de body’s eruit zien alsof ze uit de tijd komen waarin ik mijn allereerste spiegelreflex kocht. Hypermodern met een ouderwetse aankleding. Retro heet dat. Destijds was die vormgeving het gevolg van het feit dat de productielijnen nog niet in staat waren om de ergonomische organische vormen van nu te maken. Nu kunnen ze dat natuurlijk wel en heeft het werkelijk alleen nog maar te maken met emotie.

Leve hoekig staal, aluminium, leer en hout

Bijna alle merken hebben ondertussen vooral in het ‘middensegment’ het hoekige aluminium, staal en magnesium afgewerkt met het klassieke zwarte leer en soms zelfs hout weer omarmd. De Nikon DF, de Sony A7, de Olympus OM-D E-M5, de Fujifilm X-E2 en de X100S, de Panasonic Lumix DMC-GX7. Allemaal voorbeelden van high tech in een oud jasje. De moraal van mijn verhaal? Haal je hakken uit het zand, bespaar je de energie en volg die gave innovaties gewoon totdat ze voor jou volwassen genoeg zijn geworden en zijn opgeklommen naar het segment waarin jij je bevindt.. en trek dan gewoon je eigen plan.. of je portemonnee.

De Fujifilm X100-s met zijn kenmerkende retro look.

De Fujifilm X100-s met zijn kenmerkende retro look.

We zijn er echt nog LANG niet

Ik heb al ongelooflijk vaak horen roepen dat verder ontwikkelen van bepaalde cameraonderdelen onzin zou zijn. Er valt echter in camera’s nog zo ontzettend veel te verbeteren ten opzichte van hun grote voorbeeld: het menselijke oog. We zijn bijvoorbeeld nog lang niet in de buurt van de om en nabij de 24 stops dynamisch bereik van onze ogen. Zelfs de beste camera’s struikelen op dit moment bij een stop of 14. Bedenk daarbij dat elke afzonderlijke stop een verdubbeling of halvering van het licht is. Ook de mate waarin we ons kunnen aanpassen aan nachtelijke duisternis en wat dit doet met onze kleurperceptie is voor cameramakers nog maar een mooie toekomstdroom.

Wat ruist daar in het struikgewas?

De uiterst ongewenste elektronische bagger (lees: ruis) die we nog steeds voor lief moeten nemen bij het fotograferen in ‘interessant licht’ is ook nog steeds erg storend. Probeer maar eens in sfeervol (lees: voor een camera bar weinig) ochtendlicht of schemer een lopend hert op 50 meter afstand te fotograferen met een 600mm telelens. Ik zal dolbij zijn als de tijd aangebroken is dat ik gewoon de sluitertijd lekker op minimaal 1/800 en het diafragma op de optisch vaak optimale ‘sweetspot’ F8 kan instellen (lees: 3,6 meter scherptediepte), zonder dat de daarvoor benodigde hoge ISO waarde de resulterende foto in totale erwtensoep verandert.

Nog even een voorspelling

Ook voorspel ik bij deze dat al de mechanische, en dus relatief trage en slijtagegevoelige, componenten in camera’s zullen worden vervangen door elektronica. Ook in de professionele camera’s! Spiegels, sluiters, zelfs uiteindelijk diafragma’s. Datzelfde gebeurt immers ook in alle andere technische apparaten van de wereld. Bereid u er maar vast emotioneel op voor profs! Ik weet niet wat u doet, maar ik blijf de ontwikkelingen op de voet volgen met een kinderlijke verwondering en enthousiasme en smul van de technische details bij iedere doorbraak.

Veel fotografieplezier.

^ terug naar het hoofdmenu

 


 

Over mij

Over mij (Robert)

Aangenaam: Mijn naam is Robert van der Schoot.

Robert

 

Mijn motto

Mijn slogan voor Atmo-Sphere fotografie is ‘Creating evidence of beauty’.
Deze ‘klonk’ ineens in mijn hoofd toen ik januari 2008 de Neder-Rijn overstak en de mistige rivieroevers en uiterwaarden sprookjesachtig verlicht zag worden door de ochtendzon die door het wolkendek brak.

Met mijn foto’s tracht ik mensen hun ogen te openen
voor hun eigen schoonheid en die van de wereld om hen heen
.
Ik gebruik daarbij kennis, vaardigheden en hoogstaande techniek,
maar het draait in wezen om emotie.
Het scheppen van de juiste atmosfeer voor die emotie en deze vervolgens vastleggen
is de kracht van Atmo-Sphere fotografie.
Sta je me toe om ook jouw ogen te openen?

Ik wens je veel plezier op mijn site en ik hoop dat we elkaar snel persoonlijk ontmoeten.
Ik geloof namelijk dat het in het leven draait om verbinding maken met mensen.
Daarom geef ik je de mogelijkheid om hieronder meer te lezen over mijn achtergrond.

Met warme groet, Robert.

 

Meer ‘over mij’ voor de geïnteresseerden

 

Miranda Sensorex

Miranda Sensorex

Ik fotografeer al sinds mijn vader me de grondbeginselen ervan uitlegde met zijn loodzware (bijna een kilo) Miranda Auto Sensorex camera als lesmateriaal. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe ontzettend gefascineerd ik was toen ik van boven op het naakte matglas keek nadat hij het pentaprisma had verwijderd. Ook staat me nog helder bij hoe hij de techniek van de belichting uitlegde aan de hand van de analoge lichtmeter (met een heus wijzertje wat fysiek op en neer ging langs een schaalverdeling), de diafragma-ring en het sluitertijden voorkeuze-wiel.

Ik was een jaar of 16 en ben meteen blijvend verliefd geworden op de waanzinnig mooie en bovendien vooruitstrevende optica, electronica en mechanica in (de betere) fotocamera’s. Niet lang daarna kocht mijn vader een eenvoudige compactcamera (een ‘Haking’) voor me, om eens zelf aan de slag te kunnen. Deze voldeed al vrij snel niet meer aan mijn eisen en wensen, waardoor ik al snel in Hoogeveen mijn eerste spiegelreflexcamera aanschafte. Het werd een tweedehands Minolta X-700 met een uitstekend 1.7 50 mm prime objectief. Ik had enorm lovende reviews van onder andere het vakblad ‘Focus’ over deze camera gelezen en wilde deze “European camera of the year 1981” persé hebben. Toen was het hek van de dam.

Minolta X-700 met 85mm 1.7 portretobjectief en winder.

Mijn Minolta X-700 met briljant MD rokkor 85mm 1: 1.7 portretobjectief en winder.

 

 

 

Ik kocht in de jaren daarna voor belachelijk veel geld aan objectieven en andere randapparatuur. Macrofotografie (met een heuse balg, een micro-instelslede en Macro-bellows objectief), portretfotografie, natuurfotografie, nachtfotografie, glamour….ik deed het echt allemaal. Zelfs een heuse trouwreportage stond toen al op mijn staat van dienst. Ook heb ik even freelance gefotografeerd voor een bedrijf wat gespecialiseerd is in schoolfoto’s. Deze vrij productie-matige vorm van fotograferen kon mij echter niet bekoren. Wel heb ik daar mijn eerste ervaring opgedaan met zware (1200 ws Broncolor) flitsinstallaties, groepen mensen regisseren en de charmes van het middenformaat (Mamiya).

Later, toen ik als adviseur werkte bij een gerenommeerd fotozaak, kocht ik de Minolta Dynax 9Xi en natuurlijk een paar autofocus-lenzen. Na jaren veel te weinig te hebben gedaan in de fotografie pakte ik mijn passie weer op. De waanzinnige mogelijkheden van de digitale fotografie zijn daarin zeker een belangrijke drijfveer geweest. Toen ik aansluiting vond bij mijn fanatiek fotograferende neef was het hek helemaal (weer) van de dam. Dave…bedankt! Ik ben weer terug bij mijn passie…mede dankzij jou.

Helaas had ik bij mijn migratie naar een digitale spiegelreflexcamera met mijn collectie lenzen en randapparatuur van Minolta op dat moment geen andere reële keus voorhanden dan de Sony Alpha100. Op zich een prima camera voor zijn geld, maar ondertussen ben ik al geruime tijd geleden overgeschakeld op het veel betere ‘werkpaard’ de Sony Alpha700. Op dit ogenblik ben ik onder andere de prachtige wereld van de modelfotografie aan het (her-)verkennen. Ondertussen heb ik een flink uitgebreide fotostudio opgebouwd, geef ik soms trainingen, ben ik ‘contributor’ (leverancier) voor meerdere stocksites zoals Istock, Shutterstock, Fotolia, 123RF, Dreamstime en Depositphotos en heeft het grootste fotoblad van Nederland Zoom.nl al diverse keren foto’s, blogs en artikelen van mijn hand geplaatst.

Mijn persoonlijke kijk op fotografie: ‘gevoel en beleving is essentieel’

Fotografie bevat tegenwoordig heel veel aspecten waar ik erg enthousiast van word. Digitale techniek, computers, kleurmanagement, beeldbewerkingssoftware en -technieken, optiek, natuurkundige wetten en hightech micro-elektronica; het zit er allemaal in. Het element van fotografie wat ik het allermooist vind ligt echter op een heel ander vlak; dat van de menselijke emotie.
Ik ben van mening dat uitingen van creativiteit het allermooist zijn als er een bepaalde oprechte emotie in is gestopt …en als het ‘eindproduct’ ook weer een emotie weet op te roepen bij het publiek.

Het maakt niet uit of het nou het gevoel van vertedering is wat een mooie babyfoto oproept, een gevoel van verontwaardiging of betrokkenheid wat een goede persfoto oproept of de zinnenprikkeling die een goede glamourfoto oproept; zonder emotie is een foto voor mij slechts een plat plaatje. Daarom besteed ik erg veel aandacht aan het creëren en vervolgens vastleggen van het juiste gevoel en de juiste (atmo-)sfeer. (Vandaar dus de naam van mijn domein).

Nogmaals hartelijk dank voor de aandacht en hopelijk gauw tot ziens,

Robert

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

 

Scroll Illustration

Scroll!

Scroll down with your mousewheel or trackpad to see more content!
Got it!